Den gamle.

Lengje sleit han og strævad; no er han trøytt,
treng so saart til aa kvila.
Kann han kvila? mest alt hans Dagsverk
ligg der ugjort? litet han vann.
Sprengde ein Stein, reiv upp ei Rot; men fleire var etter;
endelaust breider
Verket seg ut for hans dimme Augo.
Kann han kvila?
 
- Kvila kann han so rolegt; smilande gjeng
Gamlen alt til si Kista.
Tenkjer blidt: eg døyr, men eg liver
større sidan.
Det, eg gjorde, er gjort; i det eg liver;
det, eg ikkje evlde,
vil eg evla i Son min; i honom eg liver;
og det veksande Verk
er min eigen evigt veksande Tanke.
Ikkje eg døyr.
Steinen, eg sprengde, og Roti, eg reiv, dei gjøymer mitt Liv;
Det eg gjorde, er gjort for alle Tider.
Betre enn eg det fekk, vil Son min faa det,
og hans Son vil faa det betre enn han;
Livet vil veksa Mann etter Mann; men eg er i Vokstren,
liver i den som Saven i hundradaars Eiki.
Kvila kann eg; mykje eg vann;
meir vil han vinna, Son min.
Mang ein Gong
tok eg so tunge Tak;
men naar eg vann, var eg glad som syngjande Fuglen,
og den Gleda, den kann ikkje døy; den tek eg med meg;
den skal susa yver min Haug som eit Kvad.
Tunge Tak
vil der vera for Son min;
men han vil vinna tilslutt som eg, og Son hans vil vinna,
Livsgleda yngjer seg upp som det evige Arbeid.
Lengje eg sleit og strævad; no er eg trøytt,
treng so saart til aa kvila!
kvila eg kann.
 
Stillt til Kista ruslar den gamle,
strekkjer seg ut med ein Sukk;
Kvila fær han, og Arbeidet gjeng som han livde enno.