...ingen drittunge lenger...

(Roman, 1979, utdrag)

September. Det striregnar. Hastige, store, kalde dråpar. Stundom rett ned. Stundom snur det seg i snøgge vindkast, og kyler sin våte kulde flatt og vilt innetter husvegger, stein, andlet og alt anna som er til i det ville været.
    Snøgge surklelydar følgjer dei hastige bilane på kolsvart asfalt. Lyset frå billyktene søkk i det svarte framom dei. Mørkret lepjar i seg alle forbipasserande.
    Sjøen står stor og vill inn mot land. Veltar seg hemningslaust innetter. Dreg seg ut — sukkande, — og slår til att. Det drønnar og bles i dei store vassmengdene, som finn kvar minste sprekk i berget og vidar dei til.
    Husa står lutande mot det krafsande været. Kryp nærare inn til jorda og løyner seg best dei kan. Kjærleiksvarme og trygge er vindaugo utanfrå. Milde og gode. Fortel det beste om menneska som bur der inne. Og regnet krafsar mot vindaugo. Slår og sprutar. Bøyer av og fell til jorda.
 
Han elskar det. ELSKAR det. Han skrik det ut: «Eg elskar det!» Over alt — nett no — elskar han DET. Villskapen. Utemd natur. Hauststormen.
    Regnet piskar oljekleda. Men det når ikkje innom. Der inne er det trygt. Varmt og tørt. Ved huda. Berre andletet og håret står nake mot været. Djupt vått, og brennande, av voldsomme kjærteikn. KJÆRTEIKN. Han kjenner det mot nevehuda og. Stormen kjærteiknar han. Store, våte kyss som syg alle tanker til seg. Syg til seg tankane, og bles dei bort.
    «Å så godt det er! GODT! GODT! GO-O-ODT!!» Han skrik det ut. Ut til sjøen. Ut i været. Sprengd av glede.
    Og ingen høyrer det.
 
Så kjem tårene. Dei varme, løynde tårene. Roleg, rennande. Og været tek dei med seg. Skyl dei bort. Og ingen ser det. Ingen.
    «Hadde o bare vert her no. I ditta øyeblikke. Me nakent hår å nakent ansikt. Stått mot vere. Lytta. Lytta. Latt sminken flyta vekk. Kjent da store kjertegne. Tatt mot da — å lytta. Hadde o bare vert her no. Uten et ord. Uten den voldsomme høge latteren fra ei aen verd. Den latteren o ler te andre. Uten ord måtte o vera. Lyttande. Då hadde hu og grene. Varme, salte tåre så tankane henes hadde speila seg i. Hadde o bare ... Kanskje ville o ikkje bli mi då heller. Jo o ville. O ville komma i armane mine. Kall — forgrått. O ville sjå meg i augene — å me trengte ikkje seia merr. Hadde o bare . ..» tenkjer han — og ingen veit det. Ingen.
    Der han står kan han sjå kyrkja. Eit stort, kvitt murhus. Og gravstøttene kring. Mørk uhygge. Og han går snøggt frå svaberget og ut på hovudvegen.
 
    «Men kossen e da du ser ut Kim!? Du e jo søkkvåt i håre. Korfor tar du ikkje hetto på deg når da regna sånn? Kor i alle daga har du vert? Kom her så eg får tørka håret ditt.»
    Det kryp eit hat ut i nevane hans. Han knyter dei til dei kvitnar. Vil slå. Vil skrike. Vil rømme. Dette mammasnakket veltar seg i han. Denne kvalme, «kjære - Kimme-gutt- tonen,» tek kveltak på han. Gjer han til ein drittunge. — Ho kunne ikkje tenkje seg at han hadde vore nede ved kyrkja. Heilt aleine i bekmørkret. Gjer ein drittunge det? Tenkt vaksne tankar. Grått vaksne tårer. Gjer ein drittunge det? Tenkt på ei jente han er glad i. Gjer ein dri. . «Eg e ingen dretonge merr!» skrik det i nevane hans.
 
Mora finn eit handkle. Dei krevjande nevane hennar kjem sprikande mot håret hans. Og han anar brysta hennar bak genseren. Store, pløsete bryst. Han vert kvalm. Og han triv handkleet or nevane hennar. «E-eg kan tørka meg sjøl. Hørre du!? Eg kan tørka meg sjøl!?» Han skjelv i kroppen. Skremt av sitt eige utbrot.
 
    Om kvelden onanerar han. Tankane manar fram sprikande damer frå blada. Dei veltar seg hysterisk i store senger, og kysser han over heile kroppen. Sveittar og ynkar seg. A, no kjem det snart! Det er like før kroppen vil sprekke av vellyst! Det er som om all verdas sterkaste og beste kjensler vil til å jage gjennom kroppen. — Då slår eit bilete ned i han. Som i eit lynglimt trengjer ein ny tanke gjennom alle dametankane. Det er Henne. Han kjem til å tenkje på Henne. Og tanken driv kald og voldsom gjennom han. Han ser ingen naken kropp meir. Han ser eit andlet. Hennar andlet.
    Det er så reint det andletet. Så trygt og varmt. Han vil krype inn i det. Løyne seg bak huda — og vere i tankane hennar. Vere hennar innerste inne. Vere der når ho smiler. Når ho sit på pulten og syg til seg lærdom. A det smilet! Det djupe varme som han ser, når ho skil leppene frå kvarandre. Om ho berre . . .
    Han maktar ikkje halde fram.Han kan det ikkje.Han ser ingen nakne kvinnekroppar meir. Damene frå blada er borte. Han ser berre eit andlet. Og eit stort smil. Ho heiter Sila. Han heiter Kim. Dei er båe fjorten år.
 
    Ute aukar stormen. Det pip og kvin kring nova. Regnet jagar i ville kast, og stuper mot vindaugo. Husa lutar mot villskapen. Kryp inntil jorda — og snart sloknar dei eit for eit.
 

Frå Rune Belsvik: ...ingen drittunge lenger.... H. Aschehoug & co 1979. Side 5-7.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2011.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.