Alle vi

(Noveller barn og unge, 1993, utdrag)

Greiare enn Jesus

Eg synest det er dumt å bli sint. Eg har slutta med det. Før, då eg var mindre, ropte og skreik eg. Men ikkje no lenger. Det er dumt. Ein kan seie for mykje. Stygge ting og sånt.
Pappa er aldri sint på meg. Når eg er stygg og gjer galne ting, skjenner han ikkje. Han minner meg på noko i staden: At Jesus blir lei seg. At eg skuffar Jesus.
Eg synest det er bra at pappa minner meg på det. Det er ikkje alltid lett å hugse på det sjølv.

Før syntest eg det var dumt at ikkje Jesus stilte opp når eg trong han. Sånn som då dei gutane tok søndagsskulekortet mitt. Dei reiv av alle klistrestjernene, festa dei i ansiktet mitt og lo av meg. Teikna skjegg på den fine engelen på framsida. Berre kasta heile kortet i ein sølepytt. Då bad eg til Jesus.
Men han hadde ikkje tid. Sikkert mykje anna han skulle ordne med. Viktigare folk enn meg. Kanskje dei som svelt i fattige land.

Pappa seier eg skal vere takksam når Jesus ikkje svarer på bønene mine. Det betyr at han prøver meg. Og då har ikkje han gløymt meg. Derfor synest eg det er bra at Jesus ikkje kjem styrtande så snart eg vil. Så kan eg lære å tole meir.

Småbarn ber ofte til Jesus om å få leiker og pengar. Eg gjer ikkje det. Ikkje då eg var mindre heller. Eg synest det er egoistisk. Eg prøver å be mest for andre. Det seier pappa at eg må.
Av og til ber eg for mamma. At ho ikkje skal vere så lei seg. For ofte om kveldane høyrer eg at ho græt etter at dei har lagt seg.
Eg veit ikkje kva ho er lei seg for. Eg vil ikkje spørje heller. Pappa seier ein skal la andre vere i fred. 

Men ein dag sa eg til mamma:
«Mamma, når du er lei deg om kveldane, ber eg til Jesus. Han hjelper deg sikkert. Til slutt.»
Då stoppa mamma å røre i sausen. Ho stirte på meg, lenge. Var uvanleg i augene. Så sa ho berre:
«Vesle barnet mitt!»
Eg såg at det kom tårer. Så ville eg gå bort og slå armane omkring henne, der, attmed komfyren. For det er noko så stille med mora mi. Men akkurat då kom pappa. Så det blei ikkje noko av.
Mamma berre rørte veldig fort i sausen igjen. Då gjekk det over. Pappa er flink til å få ting til å gå over.
Seinare, då vi åt middag, tenkte eg at klumpane i sausen var mi skuld. Men eg sa ingenting.

I grunnen synest eg det er dumt å seie det ein meiner. Pappa har lært meg det. Han seier sjeldan det han meiner. Ein får ei aning av det likevel, ved å sjå på ansiktet hans. Eg synest det er viktigare å forstå korleis Jesus vil ha meg. Då treng ikkje eg å gå rundt og meine så mykje sjølv.
Eg innrømmer at eg er blitt skuffa over Jesus nokre gonger. Akkurat som om han gir blaffen. Men det er dumt å tenke sånn. Ein gong fekk eg straff for det. Av Jesus sjølv, på ein måte. Akkurat som om han tok igjen.

Det var ein gong nokre gutar dreiv og erta meg. Dei gjer ofte det, fordi eg må gå på søndagsskulen og sånn. Inni meg ropte eg på Jesus:
«Ver så snill å få vekk desse plageåndene!» ropte eg. Dei berre dreiv på. Eg var på gråten, for Jesus løfta ikkje ein finger. Men så kom Kristin. Ho er litt tøff. Ho sa:
«Hald opp med denne barnslege mobbinga, no då!»
Og dei tusla seg vekk, verkeleg. Eg blei glad. Tenkte at eg hadde fått ein venn.

Dagen etter fekk vi ete skulematen vår ute. Det var så bra ver. Eg sette meg attmed Kristin. Ho sa ikkje noko til meg. Då ingen andre høyrde oss, kviskra eg til ho:
«Du er mykje greiare enn Jesus.»
Kristin snudde seg og glante.
«Kva du meiner?» spurde ho. Med mat i munnen.
«Fordi du hjelpte meg i går. Eg takka Jesus i kveldsbøna mi.»

Då kasta Kristin seg attover i graset og lo høgt. Ho sprella med armar og bein. Sette seg opp og ropte utover:
«Ber du kveldsbøn?!! Har dokke høyrt, folkens, noko så barnsleg! Eg trur eg ler meg i hel!!»
Alle lo. Unntatt eg. Eg var litt stiv.

Etter det forstod eg meir om korfor det er dumt å seie kva ein meiner og tenker. At det er best å halde det for seg sjølv, og ikkje stole på andre. Forresten, kan godt hende det var Jesus som hadde fiksa det likevel. Berre brukt Kristin, liksom. Men med det same var eg lei meg.

No synest eg det er dumt å vere lei seg. Pappa seier ofte. «Du skal ikkje vere lei deg.»
Eg trur eg vil slutte med det.

 ___________________________________________________________________________

Frå Marit Kaldhol: Alle vi. Samlaget 1993. Side 18-22.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2015.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag
_____________________________________________________________________________