Manilahallen

(Diktroman, 2014, utdrag)

29

legg ikkje
på meg

må liggje
ein time etter
kvart måltid

får ikkje bli
på utegruppa
må i sygruppa

eit sting her og
eit sting der

kan ikkje bli
kan ikkje dra

i manilahallen sit
kvinnfolka, drikk
kaffi og røykjer

pratar om menn
og andre plager
eg held det ikkje ut
klarar dei ikkje

spelar i staden
bridge med gutane
i andre etasje

og så, ein dag
denne nye pasienten
så vakker ein mann
det skin av han

hei, eg heiter truls, ropar
han, og slår ut med armane
eg heiter truls, og eg er homo

og du då, seier han, stikk ein 
finger i sida på meg, når åt
du sist

då vaknar eg, då flirer eg
så blir han min broder, min
broder truls, så stor i kjeften
så sår til sinns

og på musikkrommet
der ingen skal vere åleine
der sit eg, øyretelefonane på
og auga att, sit heilt åleine
lyttar og lyttar

det er queen, det er janis
og jimi, det er pink floyd
med the wall og dire straits
med communiqué

på rommet har eg bøkene
det er ulvens dikt, fuglane
av vesaas og cohens
beautiful losers

eg lyttar og lyttar, les og les
syg til meg, blir fylt opp til
eg blir heil og roleg, nesten
heil og roleg

så blir eg kalla inn til jens

har fått rapport om deg
seier han

musikkrommet er
greitt, men du sit visst
nesten aldri i manilahallen
seier han, sit visst heller
med karane i andre

ja, seier eg, orkar ikkje
dei kjerringane, dei pratar
berre skit, med mannfolka
kan eg prate om alt

men kva kjønn
er du, seier jens

er du ikkje kvinne

nei, seier eg

er du mann, då

nei, seier eg

kva er du då

eg er inkjekjønn
seier eg, vil ikkje
klassifiserast, for eg
er meg, og berre meg
er slett ikkje noko kjønn
høyrer du

du, her finst ikkje
inkjekjønn, seier jens
slår neven i bordet

seier du at du er mann
må du dra

seier du at du er kvinne
kan du bli

men då skal
du kvar kveld
sitje to timar i
manilahallen

vise at du kan

vise at også du
høyrer til

rævva
rævva

rævva 

men eg gjer
som han seier

byrjar sitje
i manilahallen

byrjar drikke kaffi
byrjar røykje

byrjar prate 


44

skogen er så 
stille og så grå, så
skoddegrå, som var
han aldri grøn, som var
han aldri grøn grøn grøn
og bølgjande og vaiande
i sol og skugge

som var han aldri
sommarfuglsus og
vrimlevind og 
blafreblad

som var han alltid
berre stille og grå, stille
og grå, fukig og rå, berre
stammene, så ranke og rake
og knudrete og krokete, berre
stammene som står der med
armane ut til sides, prøver
å samle skodda i sine
sprikande hender

men ytst på fingertuppane
så rike og så raude, som kom
dei frå eit anna land, ei anna verd
ei anna tid, der klaseklyngjer dei seg
til kvarandre, to, tre, fire, fjorten, førti
tett saman heng dei og lyser, syg til
seg det grå, kapslar det inne

for vi er rognebæra, syng dei
vi er rognebæra, og vi
gir oss aldri

__________________________________________________________________

Frå Ruth Lillegraven: Manilahallen. Tiden forlag 2014. Side 126-130.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2016.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.
___________________________________________________________________