Urd

(Dikt, 2013, utdrag)

8

1903

mor mi
mjølkehud
og hår av eld
og haust, flett
flett flett rundt
hovudet, flett
flett flett som
korgene på
bualoftet
flett flett
flett, som
mor og far
og meg, flett
flett flett til knute
og solskin i nakken
og så handa hennar
mager og alltid på veg
til noko, handa med dei
korte neglene, og føtene
dei nakne føtene som snur
seg i vasstrålen, gjennom
vatnet, gjennom sola
gjennom blada
mor mi
mi mor
mi mi 

 

39

eg er ei 
russisk dokke
det er to menneske
inni meg, to menneske
enno ingen kjenner, to
klumpar av blod
og kjærleik

måtte
de bli gode
og audmjuke
kjenne tyngda
av vårane og
vintrane, av
sola i regnet
i sola

måtte de
sjå avtrykka
i fjella og
andleta
i andleta

kjenne
lukta av alle
menneska som
ein gong har
levd her 

43

magen dreg 
meg mot jorda
barna blir stadig
større og sterkare
der inne

enno er dei
berre litt over
halvvegs

men vi må
austover att
tilbake til det
eigentlege
livet

vi pakkar
og låser
smiler
vinkar

festar
sikkerheitsbelta
ryggar ut av tunet
som så mange
gonger før

kva er det
seier han
ingenting
seier eg

men heile vegen
over fjellet kan eg
høyre formødrene

kvifor blir
du ikkje her

kviskrar
dei 

desse høge
breiskuldra
kvinnene som
alle var førtifem
då dei fekk siste
ungen

som med låg røyst
dirigerte dreng og taus
mann og åtte barn, som
kunne salmeboka på rams
som bar ei seksti kilos bør
på ryggen frå fjøre til fjells
som aldri forlét huset
sitt eller folka sine

desse
kvinnene
som aldri
gav seg

ikkje før
dei sklei
på isen i
tunet og
slo seg
halvt i
hel 

_________________________________________________________________

Frå Ruth Lillegraven: Urd. Tiden Norsk forlag 2013. Side 25, 78, 83 og 84, 116 og 117.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2016.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.
__________________________________________________________________